Medusa

De Medusa sensor meet de van nature voorkomende radioactieve straling uit de grond. Uit onderzoek is gebleken dat verschillende mineralen en bodemtypen kunnen worden onderscheiden doordat ze verschillen in concentraties radioactieve stoffen. Dit verschijnsel noemt men de 'radiometrische vingerafdruk' van een mineraal. De mate waarin de mineralen verschillen is afhankelijk van het soort mineraal (kleimineralen zijn anders dan zinkerts), van de afkomst (graniet uit de Alpen is anders dan Schots graniet) en van de ouderdom (erosie van mineralen leidt onder meer tot het uitwassen van radioactieve isotopen).

De vingerafdruk kan worden gekoppeld aan verschillende eigenschappen van de grond (bijvoorbeeld de zware metaalconcentratie, korrelgrootte, de textuur, de mineraalsamenstelling). Met behulp van de correlatie kunnen de radiometrische data vertaald worden, wat resulteert in een gebiedsdekkende kaart met de gewenste bodemeigenschap.

De Medusa sensor kan zowel op het land als op de waterbodem ingezet worden bijvoorbeeld om de samenstelling van sediment en bodems (slibgehalte, zandgehalte, korrelgrote) te meten. Een andere veelgebruikte toepassing is het in kaart brengen van sediment transport (slib, zand). Voorbeelden van inzetbaarheid van het Medusa systeem kunnen gevonden worden onder de kop 'Expedities' of bekijk het artikel uit Hydro International.

 

Meer informatie:

- Whitepaper "Medusa for mapping sediment contamination "

- Whitepaper "Radiometric fingerprint of sediments ".